SEP

Algemeen

Het Student Exchange Programme (SEP) is een mobility programma van IPSF waarbij farmacie studenten de mogelijkheid wordt geboden om een kijkje te nemen in de farmacie over de grens. Het programma kan op verschillende plaatsen plaatsvinden zoals een openbare apotheek, ziekenhuisapotheek, universiteit of industrie.

Een SEP vindt meestal plaats in de zomermaanden en duurt ongeveer een maand. Tijdens het SEP maak je kennis met de farmacie in één van de bijna 50 deelnemende landen. Vaak worden er ook sociale en culturele activiteiten georganiseerd door en voor de studenten.

Het SEP is bedoeld als een soort snuffelstage, het is erg moeilijk om er ook echt studiepunten voor te krijgen. Wel is het een unieke gelegenheid je horizon te verbreden, je taalkennis op te schroeven, beter leren communiceren en aanpassen, en uiteraard staat het altijd leuk op je CV. Bovendien is het een leuke combinatie van studie en vakantie!

Elk land heeft zijn eigen Student Exchange Officer die het programma coördineert. In Nederland wordt het SEP gecoördineerd door de Commissaris Buitenland der K.N.P.S.V., dit jaarIlse Bollen.Ilse zoekt SEP plaatsen in Nederland voor buitenlandse studenten, en probeert Nederlandse studenten te plaatsen in het buitenland. Bovendien organiseert zij in de zomer, in samenwerking met de IC, activiteiten voor de buitenlandse SEP studenten om ze kennis te laten maken met het Nederlandse studentenleven.

Meer informatie
Mocht je meer willen weten over de mogelijkheden van het Student Exchange Programme of je gelijk al willen aanmelden?
Mail dan naar commissarisbuitenland@knpsv.nl Er is een beperkt aantal plaatsen. Als je geinteresseerd bent heb je de grootste kans van slagen als je voor het IPSF congress in augustus laat weten in welk land je interesse hebt.

Voor meer algemene informatie over het Student Exchange Programme en de mogelijkheden in verschillende landen, klik dan hier.

Ben je benieuwd naar de SEP ervaringen van andere studenten in tot nu toe Amerika, Portugal en Singapore? Lees dan hieronder verder!

 

SEP in Panaji, India (2007) door Emilia Sawicki

Een farmaceutische verkenning door India                                 Ik heb vijf maanden lang observaties en interessant werk gedaan in de openbare apotheek “Hindu Pharmacy” Goa. De apotheek wordt beheerd door Raj Vaidya, die mijn dagelijkse SEP-begeleider was. Hindu Pharmacy bevindt zich in Panaji, de hoofdstad van Goa. Goa is een kleine staat aan de westkust van India, ongeveer 600 km ten zuiden van Mumbai. Omdat Engels één van de officiële talen is, had ik zelden last van een taalbarrière. Panaji is een relatief kleine stad en is rijk aan Portugese invloeden. Goa is namelijk 500 jaar een kolonie geweest van de Portugezen. Het is een zeer geliefde vakantiebestemming vanwege het ideale tropische klimaat en de mooie stranden.

 

Dankzij mijn SEP heb ik een goed beeld gekregen van de huidige situatie van farmacie in India. Helaas hebben apothekers in India niet dezelfde status als in Nederland. Men kan zich geen voorstelling maken van een zorgverlener, die medicijnen verkoopt en tegelijkertijd deskundig advies geeft. De meeste Indiase apotheken zien er heel anders uit dan Nederlandse apotheken. Medicijnen worden op willekeurige plek geplaatst en zijn continu blootgesteld aan de ondraaglijke tropische zon. Patiënten krijgen zelden medicatiebegeleiding en er zijn geen wettelijke verplichtingen voor recepten. Daarom kan iedere vorm van recepten aangenomen worden. Ik heb extreme gevallen in andere apotheken gezien, waarin de assistenten voorschriften aannamen, die geschreven stonden op papiergeld of een stukje krant.

Gelukkig beseft het personeel van Hindu Pharmacy dat de omgang van medicijnen in de meeste Indiase apotheken onzorgvuldig is en tot levensgevaarlijke situaties (voor patiënt én het apotheekteam) kan leiden. In Hindu Pharmacy staat de gezondheid van de patiënt altijd centraal. Geneesmiddelen worden daarom zodanig behandeld dat zij veilig en rationeel verstrekt worden. Zij worden beschermd tegen het daglicht en zijn systematisch gerangschikt en geregistreerd in de apotheek. Het personeel verstrekt alleen medicijnen indien zij erkend worden als “Over The Counter” (OTC) of indien het recept voldoet aan de Good Pharmacy Practice richtlijnen. Mijn SEP-begeleider is zich duidelijk bewust van de potentie van de apotheker om een sterke bijdrage te leveren bij de kwaliteit van farmacotherapie. Tijdens mijn SEP is mij duidelijk geworden welke stappen hij onderneemt om apothekers meer te betrekken bij de behandeling van patiënten.

 

Eén van de activiteiten, waarin ik betrokken ben geweest, is een project voor tuberculosebestrijding. Helaas is tuberculose nog steeds een veelvoorkomende infectieziekte in India. Ik ben eindredacteur geweest van een brochure die de mogelijke rol van apothekers bij een effectieve antituberculosebehandeling aangeeft. Het boek is inmiddels gepubliceerd in India. Daarnaast ben ik coauteur van een boek voor Indiase apothekersassistenten. Het boek beschrijft belangrijke aspecten uit farmacie, die relevant zijn voor Indiase apothekersassistenten. Op advies van mijn keuzevakexaminator van de Universiteit Utrecht (J.H. van Meer, Medicinal Chemistry) heb ik een literatuurstudie over traditionele Indiase geneeskunde (Ayurveda) gedaan. Ik werd begeleid door een docent van Goa College of Pharmacy (Dr. Madhusudan P. Joshi), die zijn PhD in Ayurvedische pharmaceutics heeft gedaan. In mijn literatuurproject heb ik mij gericht op de filosofie, behandelingswijze en bereiding van Ayurvedische medicijnen. De studie heeft mij een goed inzicht gegeven in de belangrijkste medicinale kruiden uit India.

Ik ben ook in de gelegenheid geweest om mijn kennis over farmacie uit te wisselen met de plaatselijke farmaciestudenten. Ik heb de studie farmacie aan de Universiteit Utrecht van verschillende kanten belicht door middel van presentaties, een PGO-workshop en twee artikelen. Het was een unieke ervaring om met Indiase studenten te PGO’en! Mijn artikelen zijn gepubliceerd in de PharmaTimes, het nationale tijdschrift voor Indiase farmaceuten.

 

Op eigen initiatief ben ik naar het Indiase Farmacie Congres in Varanasi (Uttar Pradesh, een provincie in Noord India) gegaan. Vanaf Goa kostte mij dat een treinreis van 2500 km (30 uur) en ongeveer 40 euro. Onderweg heb ik een stop gemaakt bij het wereldmonument Taj Mahal en ik heb de Hindu rituelen aan de Heilige Rivier Ganges aanschouwd. Het was een indrukwekkende reis. Dankzij het congres heb ik veel nieuwe studenten ontmoet, waarmee ik heel goed bevriend raakte. Toevallig kwam ik ook Dr. Daan Crommelin tegen, die één van de internationale sprekers was op het congres. It’s a small world after all!

 

Tijdens mijn SEP heb ik kosteloos in Panaji gewoond. De eerste drie weken verbleef ik in een hotel dat naast de apotheek lag. Daarna heb ik op kamers gezeten in een complex voor techniek en architectuur studentes (er zijn aparte studentenhuizen voor jongens en meisjes). Het studentenhuis was een half uur loopafstand vanaf de apotheek en lag in een prachtige en rustige wijk met veel groen (Altinho). Ik had een kamer voor mijzelf van ongeveer 25 m² met balkon en uitzicht op de stad en de zee. Badkamers en wastafels waren gedeeld, maar omdat slechts een kwart van het studentenhuis bezet was, hadden we nooit problemen met wachtrijen. Mijn huisbaas was ontzettend gastvrij en vriendelijk. Ik was er altijd welkom en at bijna iedere avond samen met haar familie. Ik heb mij vijf maanden lang uitsluitend met Indiaas voedsel levend en vitaal gehouden. Als visliefhebber ben ik verzot op de keuken uit Goa, dat gebaseerd is op verschillende soorten vis in combinatie met Indiase kruiden. Ook voor de pure vegetariërs is India een werkelijk paradijs, aangezien ongeveer 40% van de Indiase bevolking vegetarisch is. In ieder restaurant is er ruime keuze tussen gerechten uit Noord India (gebaseerd op zuivelrijke sauzen), Zuid India (gebaseerd op sauzen uit kokosnoten) en natuurlijk Goa. Met andere woorden, ik heb totaal geen heimwee gehad naar de vertrouwde Nederlandse hutspot en de speklapjes! Gedurende mijn SEP heb ik heel veel goede vriendschappen gesloten met mensen uit de apotheek, universiteiten en het studentenhuis. Zij waren altijd onvoorstelbaar vriendelijk en gastvrij. Omdat mijn SEP tijdens het Hindu festivalseizoen viel, heb ik veel religieuze ceremoniën meegemaakt, waaronder Janmasthami, Ganesh Chaturthi, Dussehra, Dandya (volksdans uit Gujarat, West India) en Diwali. Omdat er in Goa relatief veel katholieken wonen (vanwege de Portugese kolonie), heb ik ook Kerstmis en Nieuw Jaar uitbundig kunnen vieren met mijn vrienden. Het deed mij erg veel pijn om mijn vrienden uit India achter te laten toen het tijd voor mij was om terug te keren naar Nederland.  Ik heb vijf maanden lang met veel plezier het werk van apothekers in Hindu Pharmacy kunnen ervaren. Zo heb ik ook mijn eigen steentje bijgedragen door deel te nemen aan het project over tuberculosebestrijding en medeschrijfster te zijn van het boek voor apothekersassistenten. Het schrijven van artikelen en het geven van presentaties en workshops over farmacie in Nederland was zeer uitdagend en leuk, omdat ik hierdoor goed heb kunnen oefenen voor mijn communicatievaardigheden in het Engels. Dit gaat zeker van pas komen in mijn opleiding en mijn toekomstcarrière, aangezien Engels de wetenschapstaal is. De literatuurstudie over Ayurveda is ook erg nuttig geweest, omdat er ook in Nederland steeds meer belangstelling is voor nieuwe alternatieve geneeskunde. Jammer genoeg is het moeilijk om een uitgebreide studie over Ayurveda in Nederland te doen, omdat wetenschappelijke informatiebronnen over deze geneeswijze schaars zijn. Het farmaciecongres in Varnasi heeft mijn horizon letterlijk en figuurlijk verbreed, omdat ik door de lange reis veel van India heb kunnen zien en veel farmaceuten uit heel India heb leren kennen. Tijdens mijn hele SEP ben ik altijd erg goed bevriend geweest met mensen van verschillende omgevingen. Zij waren allemaal heel gastvrij en behulpzaam voor mij. Ik ben hen heel erg dankbaar dat ik dankzij hen de Indiase cultuur intensief heb kunnen ervaren. Ook mijn SEP-begeleider Raj Vaidya verdient een groot dankwoord, omdat ik dankzij zijn hulp en vriendelijkheid een uitdagende SEP heb kunnen volgen in zijn apotheek. Tenslotte had ik nooit een goede literatuurstudie over Ayurveda kunnen doen zonder deskundige wetenschappelijke steun van Dr. Madhusudan P. Joshi. Het was hartverscheurend om afscheid te nemen van mijn lieve vrienden uit India. Mijn SEP is helaas voorbij, maar zal altijd als herinnering blijven van een van de mooiste tijden van mijn leven. Ik denk dat ik hiermee het levende bewijs ben hoe leerzaam en plezierig een SEP kan zijn! Emilia Sawicki Voor meer culturele ervaringen uit India, zie mijn website www.mielancholica.web-log.nl Voor meer informatie over wetenschappelijke aspecten van mijn SEP verwijs ik je naar mijn SEP-verslag, dat beschikbaar is in het hok van de KNPSV.

 

SEP in Tucson, Amerika (2006) door Marie-Rose Crombag
Elk jaar, zo rond begin januari, begint het weer te kriebelen. Je hebt het wel weer gehad met die koude winter hier en wilt weg. Maar ja, dat kan natuurlijk eigenlijk pas weer zodra de zomervakantie begonnen is, de zomervakantie…die nog maanden ver weg is, omdat je nog maanden in het kikkerlandje braaf in de collegebanken moet zitten bij farmacie.
Maar wat eigenlijk bijna niemand weet is dat dat dus helemaal niet zo hoeft te zijn. Je kan namelijk een fantastische combi maken tussen reizen en farmacie. Je vraagt je waarschijnlijk af hoe...? Via de KNPSV en dan specifiek via Bart is het antwoord. Het is maar via via dat ik hier achter ben gekomen en vanaf toen is het allemaal zo ontzettend snel gegaan. Ik sprak Bart toevallig een keer op een regenachtige woensdagmorgen, een van de vele, in ons mooie wentgebouw. Hij vertelde me vol enthousiasme dat hij dit jaar commissaris buitenland is van de KNPSV en dat hij allerlei leuke dingen kon regelen. Nou ik wilde wel weg via het uitwisselingsprogramma, maakte me niet eens uit waarheen, een Engelssprekend land was de enige limit op mijn verzoek. Bart heeft toen alle contacten voor me gelegd en binnen een maand al had hij mailadressen; contactpersoon, ziekenhuisapotheker als begeleider en studente als slaapadres, met de mededeling, “mail maar als Tucson je wat lijkt, dan is je buitenlandstage geregeld.” Wat heen en weer gemaild en anderhalve maand later stond ik daar dan op Tucson airport, op wat mailtjes na kende ik er helemaal niemand, dit is het dan, spannend…
Werd er opgehaald door Bee, een farmaciestudente, die me naar Adriana, andere farmastudente waar ik zou slapen, bracht. De volgende dag gelijk een afspraak met mijn begeleider Dr. Katz, die me uitlegde wat de bedoeling was van mijn stage en wat ik precies moest doen. Die middag al een aantal colleges gevolgd waar je ongelooflijk veel studenten leert kennen.
De dag erop was de eerste ‘echte’ dag van mijn stage. In het University Medical Center (hee, het UMC hebben we in Utrecht ook) was ik in een medical team geplaatst, wat bestond uit een gespecialiseerde arts, AIO, apotheker in opleiding tot ziekenhuisapotheker, 2 co’s en 2 farmaciestudenten, waar ik er 1 van was. Elke dag lekker Amerikaans om 7 a.m. paraat voor de patiëntenbespreking. Ook al is vroeg opstaan nou niet bepaald mijn ding, je hoeft hier gelukkig niet ‘s ochtends weer en wind te trotseren, maar kan rustig in het zonnetje, dat die middag brandend 28 graden zal zijn, naar het UMC lopen.
Na de patiëntenbespreking gingen we dan met het hele team op patiëntenronde. Dit vond ik erg interessant en leerzaam aangezien je als farmaciestudent dan echt aan de bedden van de patiënten staat, iets wat je in het Nederlandse systeem wat minder vaak mee zal kunnen maken. Alle diagnoses worden door de medici gesteld, maar voor het behandelplan wordt meestal advies gevraagd aan de farmaceuten. Op deze manier bestaat er een zeer nauwe samenwerking tussen artsen en farmaceuten. Aangezien ik een van de ‘farmaceuten’ was werd ook aan mij advies gevraagd, vooral betreft dosis, bijwerkingen en gelijktijdig toedienen van bepaalde geneesmiddelen. Aangezien ze in Amerika alleen maar Amerikaanse, en dus voor ons onbekende, merknamen gebruiken moest ik in het begin constant alles opzoeken, maar na verloop van tijd wen je aan bepaalde namen en gaat het geven van advies steeds soepeler.
Aangezien het een universitair ziekenhuis was, kregen we elke dag morning report en noon lecture. ’s Ochtends werd onder leiding van een van de AIO’s een patiënt met moeilijke diagnose of een ingewikkeld behandelplan besproken. ’s Middags kregen we college van een gepromoveerd en gespecialiseerd arts uit de regio die interessant onderzoek had gedaan. Na noon lecture in het ziekenhuis ging ik elke dag nog naar ‘therapeutics’ college voor de vierdejaars farmaciestudenten. De nadruk bij deze colleges lag op wat er daadwerkelijk gebruikt werd in de praktijk, bij welke aandoeningen, welke doseringen. Heel praktisch en dus direct toepasbaar voor mijn stage in het UMC. Het leukste van dat ik ook colleges mocht volgen was dat je gelijk onder de studenten bent en zo heel veel leuke mensen van je eigen leeftijd leert kennen. De studenten die ik daar heb leren kennen hebben me zowat overal mee naartoe genomen, echt fantastisch. Ten eerste namen ze me mee naar alle feestjes van de studentenverenigingen, pyamaparties verkleed als grannies, cocktailparties omdat het zo’n mooi weer was, dinnerparties want niemand kookt daar ooit zelf en niet te vergeten de TVparties met pizzoockies een overheerlijke combinatie van opgewarmde coockie met ijs dat in het coockie druipt, yummie! En daarnaast ben ik in de weekenden ook zo’n beetje overal geweest, we begonnen gelijk goed met de Grand Canyon, heel groot en koud, ligt dan ook op 3000 meter hoogte… Phoenix en Scottsdale, de yuppenwijk, waar de mooiste bars zijn om uit te gaan. Flagstaff, heel europeanlike, want ze hebben er echte bomen, in Tucson waar ik zat, hadden ze alleen maar cactussen en zand. En als klap op de vuurpijl met 8 studenten naar Vegas, moet je geweest zijn om het te kunnen geloven en in een woord gewoon crazy…!!!

SEP in Coimbra, Portugal (2006) door Judith Bosman
Ongeveer een jaar geleden begon het bij mij te kriebelen om ook eens via de studie in een ander land rond te gaan kijken. Ik las een stukje over het SEP in de Folia en dacht…dat is het!! Dus heb ik contact gezocht met de Commissaris Buitenland. Ja… en dan een land uitzoeken…ik wilde graag naar een land waar goed Engels gesproken zou worden, waar in de zomermaanden het zonnetje lekker schijnt.:) en wat niet te duur is…..
Ook wilde ik graag in een ziekenhuisapotheek meedraaien. Het is ook mogelijk om in een openbare apotheek, de industrie of het onderzoek mee te kijken, maar de mogelijkheden zijn wel per land verschillend, hou met het kiezen van het land daar dus rekening mee. Vrij snel dacht ik aan Portugal, daar was ik nog nooit geweest en leek het me des te leuker om dat land eens in je eentje te gaan ontdekken.
De Commissaris Buitenland heeft vervolgens contact gezocht met de betreffende local van SEP in Portugal. Daarna was het aan mij om verder contact te leggen en vragen te stellen. Na het regelen van een vliegticket en verzekeringen kon ik eindelijk 6 augustus 2006 naar Porto vliegen! Super spannend om dat eens in je eentje te ondernemen. Na een 2 uur durende treinreis langs de kust van Portugal, arriveerde ik met nog twee Kroatische meisjes in Coimbra, de studentenstad van Portugal. We konden de maand augustus gratis! in een Residence verblijven. Dit geldt overigens niet voor alle landen. Helaas bleek dat Coimbra in de vakantieperiode vrijwel uitgestorven is met studenten. In het Residence verbleven nog enkele studenten die tentamens aan het leren waren of een bijbaantje in Coimbra hadden. Toch heb ik er een paar leuke mensen ontmoet, waarmee ik ’s avonds gezellig Portugese soaps heb gekeken en ervaringen over studies heb uitgewisseld! Ik heb nu nog steeds contact met 2 hele leuke en lieve Portugese vriendinnen van het Residence.
En dan nu natuurlijk de ervaring in het ziekenhuis…ja wat kan ik daar nu over zeggen, van de 4 weken dat ik er mee zou draaien, ben ik in totaal maar 6 dagen aanwezig geweest, waarvan ongeveer 2-3 uur per dag. Het was me vrij snel duidelijk dat ze door de vakantieperiode het met minder personeel moesten rooien en ze dus niet echt op mij zaten te wachten. Waar ik erg van stond te kijken waren de slechte Engelse communicatieve vaardigheden. Dit had ik overigens niet van ziekenhuisapothekers verwacht, aangezien zij net als wij veel engelse boeken voor Farmacie moeten door ploeteren.
Al snel bleek dat de Kroatische meisjes in de openbare apotheek ook niet veel konden en mochten doen. Na deze conclusie hebben we besloten het mooie, oude Portugal maar eens intensief te gaan verkennen en zodoende het nuttige met het aangename te combineren. We hebben 3 dagen Porto, inclusief de Portproeverijen, verkend en 4 dagen het mooie en oude Lissabon. Verder hebben we natuurlijk een aantal keren het strand van dichtbij gezien;). Al met al is mijn Student Exchange Programm naar Portugal voor mijzelf een absoluut geslaagde ervaring geweest. Het heeft me, wat betreft de apotheek, niet gebracht wat ik had verwacht. Maar de ervaring op is zo leuk en geweldig dat ik het absoluut zo weer over zou doen! De SEP biedt je niet alleen een ervaring in een buitenlandse apotheek maar ook het wonen tussen buitenlandse studenten, het verkennen van een nieuw land, het ontmoeten van nieuwe studenten/vrienden en het uitwisselen van ervaringen. Dus conclusie voor de mensen die nog twijfelen……..DOEN…het is een ervaring die je niet snel zal vergeten!!!

SEP in Singapore (2006) door Gwylim Janssens
Sommige momenten in je leven lijken op het eerste gezicht nauwelijks vermeldenswaardig, maar blijken later een enorme impact te hebben. Zo ook de druilerige middag begin 2006, toen ik langs de K.N.P.S.V. liep voor wat niet ter zake doende zaken, en terloops de toenmalige commissaris buitenland Bart vroeg, of het SEP (Student Exchange Programme) van de IPSF misschien iets leuks was. Hij vroeg me waarin ik dan wel interesse had. “Oh, doe maar iets in Azië, Singapore of zo,” antwoordde ik.

5 maanden later: op een wat kille zondag in juli vertrekt vlucht KL 0837 van Amsterdam naar Singapore. Twaalf uur later land ik op wat wellicht het allerschoonste vliegveld ter wereld is (de meeste vliegvelden zijn al redelijk schoon, maar dit sloeg alles), in de schoonste stad op aarde: welcome in Singapore. Daar sta je dan, 12.000 kilometer van huis, en je kent niemand. Gelukkig voor mij en mijn reisgenoten (een studente uit Zwitserland en een student uit Roemenië) werden we snel opgevangen door de lokale farmaciedelegatie. Ze brachten ons met het goede openbaar vervoer naar ons gastgezin. Singapore is een land waar 4 miljoen mensen wonen in een gebied ter grootte van Amsterdam. Zodoende woont 80% van de bevolking in flats, zo ook wij, op de 10e verdieping, in een appartementje van een Chinees gastgezin.

Na een dagje bijkomen van de jetlag (lees: de stad verkennen) begon de stage. We waren alledrie gestationeerd in Alexandra Hospital, een voormalig Brits legerziekenhuis. In de vier weken dat we er werkten, liepen we mee op vijf afdelingen waar farmacie werd bedreven. Zo draaiden we mee bij inkoop, waar ik bijvoorbeeld een order moest maken voor zo’n 1,5 miljoen geneesmiddelen voor een beveiligingsoperatie. Daarnaast had je het magazijn, waar de bestellingen binnenkwamen, werden opgeslagen, en verder gedistribueerd door het ziekenhuis. Anderhalve week werkte ik in de Outpatient Pharmacy, een soort poliklinische apotheek, waar de geneesmiddelen worden klaargemaakt voor uit het ziekenhuis ontslagen mensen. Daar aan vast zat de Retail Pharmacy, een kruising tussen een apotheek, drogist en zelfzorgwinkel, waar ik klanten advies gaf over de aankoop van Chinese kruiden, wandelstokken, knuffelberen, pijnstillers en speciale voeding voor diabeten. De laatste afdeling was Inpatient Pharmacy. Hierbij liep ik mee met de ziekenhuisapotheker en gingen we langs de bedden van de patiënt. Alexandra Hospital ligt in een wat armere buurt, waar veel immigranten en ouderen wonen, die gebrekkig of geen Engels spreken. Zodoende stond ik vaak aan het bed en sprak de apotheker in het Chinees of Maleis met de patiënten. Gelukkig waren er ook velen die wél Engels spraken.

Naast het ziekenhuis (zie ook www.alexhosp.com.sg) zag ik ook veel van het land. Singapore is een prachtig land en vier weken is voldoende om het goed te leren kennen. We bezochten de beroemde dierentuin, het grote centrum met de ontelbare shopping malls, tropische resorts. Daarnaast volgde ik ook colleges aan de universiteit, trokken we er veel op uit met mensen van over de hele wereld, en bezochten we Maleisië met het gastgezin.

In één maand kun je ongelooflijk veel leren, zien, meemaken. Ik raad je dan ook echt aan om eens deel te nemen aan het SEP. Het was voor mij een geweldige ervaring, waar ik ook een hele Folia over vol had kunnen schrijven. Je bent geen toerist, student, of werknemer: je bent onderdeel van de lokale bevolking. Zai jian!

Gwylim Janssens